Seminarium poświęcone jest fenomenowi języka i jego neurobiologicznemu podłożu. W czasie zajęć omawia się mózgowe mechanizmy takich umiejętności, jak: rozumienie (dekodowanie tekstu mówionego), nadawanie (kodowanie tekstu mówionego), powtarzanie, czytanie (dekodowanie tekstu pisanego) i pisanie (kodowanie tekstu pisanego). Szczególną uwagę zwraca się również na architekturę leksykalnego słownika umysłowego, współtworzonego przez dwa rodzaje leksemów, nazwy własne i nazwy pospolite, które przynajmniej częściowo podlegają aktualizowaniu za pomocą odrębnych ścieżek neuronalnych. Z uwagi na tę specyfikę w czasie zajęć omawia się różnice i podobieństwa między wymienionymi grupami rzeczowników, na jakie wskazują neurolingwiści, neurokognitywiści oraz językoznawcy i filozofowie.
Mechanizmy językowe w zakresie nadawania (w tym nazywania) i rozumienia w różnych modalnościach (mówionej i pisanej) najłatwiej zaobserwować w czasie ich wadliwego działania. Podczas seminarium do zilustrowania zdolności lingwistycznych człowieka i ich złożoności zostanie wykorzystana osobliwość deficytów językowych pochodzenia neurologicznego, głównie afazji. To zaburzenie umiejętności komunikowania się (programowania mowy), które występuje na skutek uszkodzenia określonych struktur mózgu m.in. w przebiegu udarów mózgu, urazów mechanicznych, chorób onkologicznych lub zwyrodnieniowych. Błędy językowe, jakie popełniają chorzy z afazją posłużą do zaprezentowania podstawowych mechanizmów językowego funkcjonowania, a także do zobrazowania architektury słownika mentalnego, jego swoistego uporządkowania. To oznacza, że słuchacze w trakcie zajęć zobaczą omawiane fenomeny na filmach z udziałem osób z zakłóceniami językowymi pochodzenia neurologicznego.